Indonesië

Overwinteren op Bali


Portugal Algarve

Overwinteren aan de Algarve in Portugal.


Spanje Costa Blanca

Appartement in Benidorm incl.vlucht. 36 dgn.v.a. €780

 


Spanje Costa Blanca

Nieuwbouwwoning nabij Altea en Albir. Wifi,TV,Zeezicht €600,00 p.mnd.


 

 

De Vrije Tijdbesteders

Bloemen

Sommige mensen maken nooit iets mee, anderen hebben al veel te vertellen na hun eerste reis. Tot die laatste groep behoort de familie Korthof uit Obdam. Op hun reis maken ze een aantal dingen mee, waar elke reiziger mee geconfronteerd kan worden: panne, poging tot oplichting, inbraak in de auto en de daarbij behorende omgang met Spaanse en Portugese autoriteiten.  Daarom volgt hier hun verhaal.

Wil (58) en Emmie (56) Korthof  reizen af voor hun eerste overwintering in Spanje. Daar waren ze nog nooit geweest, op zich al een goede reden om er naar toe te gaan. Ze reizen met een een Hyundai H100 busje. Het busje is niet alleen goede trekauto voor de caravan, maar kan ook gebruikt worden als kampeerauto. Er zijn voorzieningen om te eten en te slapen en dat is af en toe heel handig. Op de zijkant staat met grote letters 'W&E Vrije Tijdbesteders'. Het busje ziet er zo net uit als een normale bedrijfsauto. Daar hebben ze bewust voor gekozen, omdat ze me enige regelmaat langs de weg of in een woonwijk overnachten.

Deze reis blijft de caravan thuis, het busje moet al het werk doen. Het busje wordt perfect onderhouden door de Hyundai dealer thuis en ze reizen dus vol vertrouwen af. Door omstandigheden thuis moeten ze kort na aankomst in Spanje 'even' terug naar Nederland, zo weer 5000 km extra op de teller. Bij terugkomst in Spanje is het trouwe busje dus weer aan een beurtje toe. Hyundai wordt ook in Spanje geïmporteerd en Benidorm heeft een gespecialiseerde dealer. Daar wordt het busje afgeleverd voor een kleine onderhoudsbeurt. Ook in Spanje staat de tijd niet stil, blijkt al  snel. De Spaanse dealer (die overigens een Belgische receptioniste in dienst heeft en waar je dus met je Hollandse mond prima terecht kunt) logt even in op het computernetwerk van Hyundai en heeft meteen de hele onderhoudsstaat van het busje op zijn scherm. Zo gepiept allemaal.

Gebroken V-snaar

De volgende dag is er een feestje: de schoonmoeder van dochterlief bewoont een appartement in de beurt van Benidorm en is jarig. Tijdens de rit er naar toe slaat plotseling alle alarmlichten op rood en komt het busje krakend tot stilstand. Geen beweging meer in te krijgen. Dus komt het Handboek ANWB uit de kast. Daarin staat een telefoonnummer, dat je kunt bellen bij pech. Gelukkig heeft de familie Korthof een mobieltje aan boord en Wil krijgt op het nummer een aardige Spaanse dame aan de lijn, die perfect Spaans spreekt (voor zover Wil kan beoordelen) maar verder ook niet. Hij blijkt de Spaanse “wegenwacht” (de RACE) aan de lijn te hebben. Na een tijdje komt een min of meer Engels sprekende dame aan de lijn, die hem duidelijk maakt, dat hij de ANWB moet bellen en zij geeft een telefoonnummer. Opgelucht vertelt Wil aan een nu perfect Nederlands sprekende dame zijn verhaal. ANWB Benidorm heeft alles snel voor elkaar. Na korte tijd is er een autoambulance en het busje wordt keurig afgeleverd bij de Hyundai dealer, vanwaar ze kort tevoren zijn vertrokken. De v-snaar blijkt gebroken, op zich een kleinigheid, maar de dealer heeft de goede snaar niet in huis. Dat gaat een paar dagen duren. De dealer vindt het geen probleem als ze bij hem voor de deur kamperen, het busje is immers hun huis, maar schoonmoeder vindt dat niks en nodigt de beide Korthofs uit om bij haar op de slaapbank te logeren. Zo gezegd, zo gedaan. Gezellig en een goede manier om de schoonmoeder van je dochter eens goed te leren kennen. Met het busje komt het allemaal goed en de camping haalt opgelucht adem als ze er weer zijn: het is een kleine gemeenschap en ze werden gemist!

Gibraltar

In februari wordt de reis voortgezet, via het zuiden naar de Algarve. Wil en Emmie besluiten de gelegenheid waar te nemen en een dagje in Gibraltar te blijven hangen. Het landschap in de omgeving van Gibraltar is golvend en groen, het lijkt een beetje op Kent. Geen wonder, dat de Engelsen zich hier thuis voelen. De Spaanse bewegwijzering naar Gibraltar munt niet uit door eenvoud. Bij de ene kruising een bord, bij de volgende moet je het maar uitzoeken. De rots van Gibraltar staat prominent in het landschap, dus zolang je die kant op gaat kun je het niet missen. In Linea bedenkt de familie Korthof, dat Gibraltar Engels is en dat ze wel eens een paspoort nodig zouden kunnen hebben.

Op de ruim aangelegde Spaanse boulevard kort voor de grens stoppen ze even om de paspoorten achter uit de kampeerauto te halen. Op dat moment meldt zich een wat sjofel figuur bij de auto en vraagt of ze naar Gibraltar gaan. “Zeker, dat is de bedoeling”, luidt het antwoord. “Hebt u al een parkeerkaart gekocht?” is de volgende vraag. “Nee, nog niet”. Nou, dat komt goed uit want hij verkoopt parkeerkaarten. Hij toont een legitimatiekaart, maar dat gaat zo snel dat Wil niet kan zien of het nu zijn tramabonnement is of een echte legitimatie. Hoe dan ook, zij zullen en moeten een parkeerkaart kopen. Het is verplicht, anders komen ze Gibraltar niet in. Bovendien kost het hier maar 20 euro en op Gibraltar wel 40. Wil is niet van het soort, dat zich gemakkelijk laat overdonderen en hij deelt de verkoper in keurig Nederlands mee, dat hij de kaart maar in zijn  …..  moet steken, hij koopt geen kaart.

De familie rijdt door, rechtsaf naar de grens Spanje-Gibraltar. Wil vraagt aan de Engelse douane of het normaal is, dat de parkeerkaarten voor Gibraltar in Spanje worden verkocht? Het gezicht van de Engelse grenswachter wordt donkerrood: NEE, dat is niet normaal, dat is pure oplichting van toeristen, die kaarten zijn niks waard. Helaas kunnen ze er niets aan doen, het gebeurt op Spaans grondgebied en de Spaanse autoriteiten treden niet op. Op Gibraltar zijn een paar parkeerterreinen, waar overdag een normaal parkeertarief moet worden betaald. Kaartjes koop je ter plekke, verder niks. Opgelucht rijden ze Gibraltar in. s’ Avonds wijst een aardige politieman hen een parkeerplaats waar ze kunnen overnachten.  Een camping heeft Gibraltar niet en officieel mag je ook niet in de auto blijven slapen, maar als ze daar gaan staan 'ziet de politie niets', zo luidt de mededeling.

Inbraak Portugal

De reis gaat verder. Een tijdje Algarve en dan door naar het noorden, Lissabon en verder  naar de west-hoek van Portugal. Daar staat een geweldige branding op de kust en die moet gefotografeerd worden. Ze parkeren bij een weilandje en wandelen naar de kust tot aan de branding, alles bij elkaar een paar honderd meter. Wil stelt scherp, fototoestel in aanslag en wachten maar op de volgende golf. Die komt, een hele spectaculaire, maar omdat de zoeker het beeld nogal vertekent, ziet Wil niet dat deze golf  veel hoger is dan de voorgangers. Een mooie foto inclusief gratis douche is het resultaat. Wil had even vergeten, dat elke zevende golf een stuk hoger is dan de zes voorgangers.

Ze lopen in tempo terug naar hun auto om de camera zo goed mogelijk droog te maken. Ver…, de deur gaat niet open! Het sleuteltje gaat niet in het gat. Al snel is duidelijk wat er is gebeurd. Twee 'heren' hebben de gelegenheid benut om in te breken in de auto. Een grote schroevendraaier in het sleutelgat en even draaien. Zo gemakkelijk gaat dat. Omdat ze veel sneller terug zijn gekomen dan door de beide heren verwacht, is er niets gestolen. Een geluk bij een ongeluk. Omdat de auto all risks verzekerd is, gaan Wil en Emmie toch maar aangifte doen bij de politie. De Portugese politie spreekt goed “over de grens” (Engels in dit geval). Ze krijgen een formulier in vijf talen (Spaans, Portugees, Frans, Duits en Engels) en mogen zelf kiezen in welke taal ze hun verhaal willen opschrijven. De politie controleert hun papieren, er worden stempels en handtekeningen gezet en klaar is de aangifte. Prima geregeld.

Inbraak Spanje

Ze rijden door naar Lugo (Noord-Spanje). Bij de Continente Supermarkt doen ze de weekend  boodschappen. En jawel: nu is de tweede deur aan de beurt! De auto is doorzocht, maar weer is er niets gestolen. Paspoorten, geld en cheques hadden ze in hun handtas. Sierraden en dergelijke nemen ze nooit mee op reis. Behalve kleding en huishoudelijke zaken is er niets in de auto, waar dieven belangstelling voor hebben. Bij gebrek aan prooi zijn de dieven onverrichter zake vertrokken. Wil is desondanks des duivels. Nu zijn beide deursloten defect.

Op een lokale camping wordt de nacht doorgebracht. Ze zijn de enige gasten, ze krijgen de sleutel van het hek en die moeten ze morgen bij vertrek maar in de brievenbus stoppen. Betalen? Nee, dat hoeft niet, de camping is gratis.

De volgende ochtend melden ze zich bij de politie van Lugo. De Spaanse politie spreekt zelden iets anders dan Spaans dus maken ze met handen en voeten duidelijk, dat ze aangifte willen doen van een inbraak in de auto. Ze worden op een bankje in de gang gezet en er gebeurt niets. Na anderhalf uur verschijnt er een oude Spaanse politieman, die net als zijn collega uitstekend Spaans spreekt en verder niets. Hij loopt mee naar de auto en Wil en Emmie wijzen op het geforceerde slot. Hij snapt snel wat er aan de hand is. Linker slot: Portugal, rechter slot: Spanje.

De autopapieren worden gecontroleerd en het kenteken opgeschreven. Vervolgens vraagt de agent naar de voornamen en geboortedata van de ouders van Wil. Dat hoort kennelijk bij de procedure. Wil snapt niet waar het goed voor is, maar om de agent tevreden te stellen, verzint hij ter plekke de gevraagde gegevens. Wil is nooit erg goed geweest in het onthouden van verjaardagen! Als het verhaal compleet is installeert de agent zich achter een antiek typemachien, dat al in de Tachtigjarige Oorlog in gebruik genomen moet zijn, en begint met twee vingers alles op papier te zetten: tik-tak, tik-tak, even type-ex er tussen, tik-tak, tik-tak… Het hele proces duurt al met al een halve dag. Uiteindelijk ligt er een keurige verklaring met stempels en handtekeningen, alles in het Spaans uiteraard, maar ze begrijpen er genoeg van om te kunnen zien dat alles correct is genoteerd.

Met twee defecte sloten reizen ze terug naar Nederland. Ondanks het feit, dat de auto nu helemaal niet meer op slot kan, komen ze verder zonder problemen thuis. De wereld blijkt toch voornamelijk uit eerlijke mensen te bestaan.

Wil en Emmie zijn heel eensluidend in hun conclusie: ze laten hun plezier in het reizen er niet door vergallen. Wel slaken ze soms een zucht van verlichting als ze terugkomen bij de auto en alles staat er nog. Dergelijke ervaringen blijven toch hangen!

Verzekering

Omdat de auto van een goedgekeurde startonderbreker is voorzien wordt bij terugkomst in Nederland de schade aan de sloten door de all-risk verzekering vergoed.

Knop kadertekstNaar andere kaderteksten